แพนเค้ก ep1 : สารภาพ

สวัสดีค่ะ ชาว Blogger

ชื่อแพนเค้กค่ะ ปกติเป็นคนชอบเขียน ชอบโพสน์ แต่ไม่เคยตัดสินใจสร้าง blog เสียที ไม่รู้กลัวอะไร กลัวคนไม่ชอบไหม กลัวคนอ่านคอมเม้นแรง ๆ หรืออะไรหลาย ๆ อย่าง

แต่เพราะช่วงนี้โควิดระบาด อยู่บ้านไปไหนไม่ได้ อ่านหนังสือ ดูยูทูบ ดูเยอะ มาเจอเรื่องหนึ่งบอกว่า ถ้าคุณติดไวรัสคุณจะทำอะไร ที่คุณจะไม่เสียดายถ้าคุณรักษาไม่ได้

มานั่งคิด เราอยากเขียน เราอยากบอกเรื่องราวที่เราอยากเล่า อยากทิ้งอะไรดี ๆ ไว้บนโลกนี้บ้าง
วันนี้เลยตัดสินใจ ค้น google การเขียน bolg ตอน 22.59 น แล้วก็มานั่งเขียนเลย

วันนี้เริ่มตามใจคนเขียนแล้วกันนะคะ

แพนเค้ก ep1 : สารภาพ 

              ในการเรียน ห้องเรียนกับอาจารย์ท่านหนึ่ง ถามแพนว่า คุณคิดว่าคุณมีข้อเสียอะไร

แพนตอบว่า แพนขี้อิจฉาตอนเด็ก ๆ  เวลาแพนเห็นคนที่แพนไม่ชอบเก่งกว่า ดีกว่า แพนไม่ชอบ

เป็นมานานแล้วนะ เหมือนเป็นปมด้อยแม้โตขึ้นก็ไม่หายไป แต่แพนสามารถคุมตัวเองได้ดีขึ้น ไม่ทำร้ายคนที่เราไม่ชอบ เพราะตอนเด็ก ๆ แอบมีแกล้งเค้านะ 

อาจารย์ถามว่า แล้วมันมีข้อดีไหม แพนบอกว่ามี มีมากเลย เพราะสิ่งนี้ทำให้แพนเรียนจบจบ ปอตรี มาต่อโท แล้วอยากจะไปให้ถึงเอก ตอนเด็กแพนไม่เคยเรียนได้ที่สองของห้อง แพนได้ที่หนึ่งมาตลอดตั้งแต่ ประถมหนึ่ง จนจบมัธยมหก สอบเข้าเรียนได้ที่หนึ่งของรุ่น ได้รางวัลนักเรียนรางวัลพระราชทาน เพราะแพนกลัว กลัวคนอื่นเก่งกว่า กลัวคนอื่นแซง เพราะตอนนั้น เราไม่มีเงินเรียน แพนเรียนทุน ยายบอกว่าถ้าไม่ได้ทุน คือต้องออกจากโรงเรียนทันที ทำให้แพนขยันกว่าคนอื่น แพนทำขนมไป ห่อขนมไป ท่องศัพท์ไป แพนเอาถ่านใส่เตาขนมร้อนๆ  เอาแสงไฟจากเตามาเปิดหนังสือสอบอ่านข้างๆเตา ทำแบบนี้มาจนได้โควต้ามาเรียน มทส. ตอนนี้จบโท 4.00 วิทยานิพนธ์ดีเยี่ยม และกำลังคิดจะต่อเอก 

แพนมาคิดดูตอนอายุ 42 ว่าอะไรทำให้แพนมาถึงจุดนี้ ความอิจฉาในใจจริงเหรอ หรือความกลัวไม่ได้เรียนหนังสือกันแน่ 

กลัวความจนที่เราเคยเจอ เราจนมากถึงขั้นผัดไท 1 ห่อต้องมาคลุกข้าวแบ่งกันกิน แพนเกลียดและไม่ชอบความจนของตัวเองมาก ๆ ถามตัวเอง ว่าเราผลักดันตัวเองมาจากอะไรกันแน่ แต่จริง ๆ ไม่ต้องหาคำตอบก็ได้เพราะถึงแพนจะตอบว่าอิจฉา แต่สิ่งนั้นทำให้แพนกลัวว่าแพนจะไม่เก่ง จะสู้ใครไม่ได้ แพนเลยต้องทุ่มเท งั้นอิจฉา สิ่งนั้นก็คือข้อดีสิ

หรือเพราะกลัวยาย ข้อนี้ก็คงจะจริง เพราะยายพูดจริงเสมอ ให้ออกคือให้ออก เราอยากเรียน เราเลยต้องทุ่มเทสุดตัว

วันนี้มานั่งตกผลึกในใจ ว่าอะไรที่ผลักเราถึงตรงนี้ แม้วันนี้ยังไม่เจอคำตอบ แต่สิ่งที่รู้คือ เราทำถูกต้องมาตลอด เราอดทน เราเลือกเส้นทางความคิดที่พาตัวเองสูงขึ้น แม้วันนี้ยังไปไม่ถึงเป้าที่ตั้งไว้ แพนเป็นคนหวังสูงนะ แต่ไม่ทุกข์กับเป้าหมาย

เชื่อคำพระไพศาล วิสาโลที่ว่า ทำเต็มที่ แต่ไม่ต้องซีเรียส เลยปล่อยวางความผิดหวังได้เร็ว และที่ทำให้มีความสุขง่ายคือเชื่อคำยายสอนว่า อย่ายุ่งเรื่องคนอื่นให้มากกว่าเรื่องตัวเอง สิ่งนี้ทำแพนมีความสุขง่าย เพราะแพนได้โฟกัสที่ตัวเองมากขึ้น เอาเวลามาทำอะไร ๆ ที่ตามเป้าหมายของตัวเองมากกว่าการคิดว่าคนอื่นมองเราอย่างไร ชอบเราหรือไม่ สิ่งนั้นเราไม่สามารถบังคับได้ สิ่งที่บังคับได้คือ เราชอบเค้าไหม เราแสดงสิ่งดี ๆ กับเขาไหม ถ้าเราทำดีแล้ว ผลที่ตามมาคือเรื่องที่เกินควบคุม จงปล่อยไป ยิ่งเราโตขึ้น เรายิ่งเห็นอะไรมากขึ้น เราสุขง่ายขึ้น

จบแบบไหนดีล่ะ ความอิจฉาที่สวยงามดีไหมนะ  ไม่อยากสารภาพกับใครว่าเราขี้อิจฉา แต่วันนี้ได้สารภาพไปแล้วสบายใจดีจัง

wanpenet

23.08

26.03.2020